چگونه هر فناوری در واقع هوا را خنک می کند

درک مکانیک اساسی هر سیستم توضیح می دهد که چرا قدرت خنک کنندگی آنها در عمل بسیار متفاوت است.

تهویه مطبوع از چرخه های تبرید استفاده می کند

یک دستگاه تهویه مطبوع سنتی از یک کمپرسور، مبرد و کویل های کندانسور استفاده می کند تا به طور فعال گرما را از هوای داخل خانه خارج کرده و آن را به بیرون دفع کند. این چرخه تبرید حلقه بسته به دستگاه اجازه می دهد تا دما را مستقل از رطوبت هوای بیرون پایین بیاورد، به همین دلیل است که یک AC می تواند فضای راحت را حفظ کند. 72 درجه فارنهایت (22 درجه سانتیگراد) اتاق حتی زمانی که 100 درجه فارنهایت و بیرون مرطوب است.

کولرهای هوا متکی به تبخیر هستند

یک کولر هوا زمانی که در فضای باز مانند پاسیو و گاراژ استفاده می شود، خنک کننده مرداب یا خنک کننده تبخیری در فضای باز نامیده می شود، با کشیدن هوای گرم از طریق پدهای اشباع شده از آب کار می کند. با تبخیر آب، گرما را از هوا جذب می کند و نسیم خنک تری تولید می کند. این فرآیند در آب و هوای خشک بسیار مؤثر است اما زمانی که رطوبت تقریباً از آن بالاتر رفت، قدرت خود را از دست می دهد. 60% ، از آنجایی که هوا در حال حاضر آنقدر اشباع شده است که رطوبت اضافی را به طور موثر جذب نمی کند.

کولر هوا

چرا رطوبت بزرگترین عامل در قدرت خنک کننده است؟

سطح رطوبت تنها مهم ترین متغیری است که تعیین می کند آیا یک کولر هوا می تواند با یک تهویه مطبوع رقابت کند یا خیر. در یک منطقه خشک که رطوبت نسبی در اطراف آن نشسته است 20 تا 30 درصد یک کولر تبخیری می تواند دمای اتاق را تا 15 درجه فارنهایت کاهش دهد و آن را به گزینه ای واقعا راحت تبدیل کند. با این حال، در یک منطقه ساحلی یا گرمسیری که رطوبت به طور منظم از 60% فراتر می رود، همان واحد ممکن است فقط دما را بین 3 درجه فارنهایت تا 5 درجه فارنهایت کاهش دهد و کمی بیشتر از یک پنکه تسکین دهد.

به همین دلیل است که یک کولر تبخیری در فضای باز به ویژه در آب و هوای خشک بیابانی برای خنک کردن پاسیو، گاراژ و کارگاه ها محبوب است، جایی که جریان هوای ثابت و رطوبت کم اجازه می دهد تا فرآیند تبخیر با راندمان کامل کار کند. در مقابل، دستگاه های تهویه مطبوع، رطوبت را از هوا به عنوان بخشی از فرآیند خنک سازی حذف می کنند، به همین دلیل است که بدون توجه به سطح رطوبت در فضای باز، به طور مداوم عملکرد خوبی دارند.

بهره وری انرژی و هزینه های جاری

در حالی که سیستم های تهویه مطبوع بر قدرت خنک کنندگی خام پیروز می شوند، کولرهای هوا مزیت آشکاری در مصرف انرژی دارند. یک کولر معمولی هوا بین آنها حرکت می کند 100 و 300 وات ، تقریباً مانند چند پنکه سقفی است، در حالی که یک پنجره استاندارد یا کولر گازی اسپلیت مصرف می کند 1000 تا 1500 وات یا بیشتر بسته به اندازه و درجه کارایی.

مثال هزینه عملی

کارکردن یک کولر هوا به مدت 8 ساعت در روز ممکن است تنها کسری از هزینه یک کولر گازی معادل در مدت مشابه هزینه داشته باشد، زیرا کمپرسور در یک واحد AC محرک اصلی مصرف برق است. برای کاربرانی که قبض‌های آب و برق کمتر را بر حداکثر توان خنک‌کننده ترجیح می‌دهند، این شکاف راندمان اغلب عامل تعیین‌کننده است، به‌ویژه در آب و هوای نسبتاً گرم که در آن کولر هوا برای استفاده در اتاق خواب هنوز هم می‌تواند راحتی کافی را در شب فراهم کند.

هنگامی که یک کولر گازی به وضوح انتخاب بهتری است

همچنین سناریوهای واضحی وجود دارد که در آن قدرت خنک کنندگی برتر کولر گازی آن را به تنها گزینه واقعی تبدیل می کند.

• زندگی در آب و هوای مرطوب که در آن سرمایش تبخیری بیشتر کارایی خود را از دست می دهد.
• نیاز به خنک کردن یک اتاق مهر و موم شده بدون تهویه پنجره.
• نیاز به کنترل دقیق و ثابت دما بدون توجه به شرایط بیرونی.
• خنک کردن فضاهای بزرگتر بالای 400 فوت مربع که به جریان هوای قوی تر و پایدار نیاز دارند.